>

strona główna !!!

KARABINEK SAMOPOWTARZALNY kb sp M

karabin samopowtarzalny wz38M inż MaroszkaProjekt karabinu samopowtarzalnego wzór 38M powstał w roku 1934. Jego konstruktorem był inż. Józef Maroszek.
Decyzja budowy prototypu karabinu samopowtarzalnego zapadła na przełomie 1935/36 r. W 1937r. poddano kbsp M różnym próbom. Badano m.in. zużycie tuf, zużycie materiałów, niezawodność działania mechanizmów w różnych warunkach eksploatacji itp.Prawdopodobnie na początku 1938r., zatwierdzenie kbsp M do produkcji seryjnej. Miała ona odbywać się w Fabryce Broni w Radomiu. Pierwsza próbna seria liczyła 72 sztuki i została zamówiona w I poł. 1938 r. Pewna ilość kbsp M została także wyprodukowana w Zbrojowni nr 2 na Pradze.Ogólna liczba wyprodukowanych karabinów samopowtarzalnych Maroszka nie jest znana. Można jedynie przypuszczać, że do wybuchu II wojny światowej zbudowano kilkaset sztuk. Po zajęciu Polski część wyprodukowanych kbsp M wpadła w ręce Niemców i były one przez nich wykorzystywane bojowo. Po wojnie pewną ilość tych karabinów znaleziono, lecz wskutek braku rozeznania zostały zniszczone jako ?niezidentyfikowane".
Jedyny znany egzemplarz karabinu samopowtarzalnego wz. 38 M znajduje się obecnie w USA. Gdyby wybuch wojny nie przerwał rozpoczętej produkcji, armia polska byłaby bodajże drugą, po USA, wyposażoną w tą nowoczesną broń, którą mają obecnie wszystkie współczesne armie świata.
Karabin samopowtarzalny Maroszka charakteryzowała prosta konstrukcja: był poręczny w użyciu i niezawodny w działaniu. Cechowała go łatwość rozbierania i składania. Przez wyjęcie jednej zawleczki karabin rozkładał się na 5 podstawowych zespołów. Broń działała na zasadzie pobierania gazów z przewodu lufy. Tłok. umieszczony w komorze gazowej pod lufą, przekazywał energię gazów za pomocą suwadła częściom zamka. Zaryglowanie broni było niesymetryczne. Odbywało się ono za pomocą tylnego płasku trzona zamkowego w górę i oparcia o komorę zamkową. Komora zamkowa była krótsza niż w jakimkolwiek innym karabinie samopowtarzalnym opartym na pobieraniu gazu w przewodzie lufy.
Drewniane łoże karabinu składało się z kolby i łoża właściwego. Nakładka ochraniająca zabezpieczała rękę strzelca przed poparzeniem.
Kbsp M miał przyrządy celownicze typu otwartego. Stosowany młai być do niego typowy bagnet o brzeszczocie sieczno - kłującym wz. 29.

Dane techniczne:
Kaliber - 7,82 mm
Masa broni bez bagnetu - ok. 4,2 kg
Długość broni bez bagnetu - ok. 950 mm
Pojemność magazynka - 10 naboi (dwie łódki).

Karabin samopowtarzalny Sztekego:

Karabin samopowtarzalny konstrukcji inż. Edwarda Sztekego powstał, podobnie jak kbsp M w 1934 r. Prototyp został zamówiony na początku 1935 r. Ze względu na nie najlepsze rezultaty osiągnięte podczas prób z wykonanym modelem, prace nad ta bronią zostały przerwane. Do kbsp S powrócono ponownie w lutym 1939 r., kiedy to Instytut Techniki Uzbrojenia zamówił jeden egzemplarz tego karabinu o dużej celności oraz nowy poprawiony model tej broni o krótkiej lufie. Oba karabiny miały być wykonane do 15.IV.39r. w celu przeprowadzenia z nimi prób. Niestety, nie wiadomo jak one przebiegały i jaką ocenę uzyskały poprawione kbsp S. Próby przeprowadzone z pierwszym prototypem wykazały sprawne działanie broni, dobrą celność lecz słabą wytrzymałość części, co zamierzano poprawić w obu zamówionych egzemplarzach.
Kbsp S działał na zasadzie pobierania gazów w dnie komory nabojowej, czym różnił się od konstrukcji inż. J. Maroszka. Była to broń o lufie nieruchomej i zamku zaryglowanym. Dalsze prace nad tą konstrukcja przerwał wybuch wojny.
 

Jeżeli chcesz mi coś doradzić, pomóc budować tę stronę lub może kolekcjonujesz militaria z II-ej wojny światowej albo po prostu chcesz się zgadać to pisz :

Copyright  2001 Bolek Rosiński , Łódź . Wszelkie prawa zastrzeżone !!!

Wszystkie użyte materiały pochodzą z moich prywatnych zbiorów