 |
|
| BAGNET POLSKI wz. 28 | |
Bagnet wz.28 na pierwszy rzut oka różni się od
bagnetu wz.24 dodanym pierścieniem jelca. Poprawiło
to znacznie mocowanie bagnetu na karabinie. Nie trzeba było także już
indywidualnie pasować bagnetu z karabinem, nowy bagnet pasował do każdego
karabinu systemu Mausera. Bagnet był wytwarzany przez dwóch wytwórców:
Bagnet tego wzoru był najliczniej produkowany i do naszych czasów zachował się w największej ilości. Spotyka się go w kilku odmianach. Bagnety wz.28 produkowane w Radomiu i Warszawie spotyka się w dwóch odmianach - z osłoną i bez osłony ogniowej okładek. Pierwotnie produkowano je wraz z osłoną lecz później tego zaniechano. Bagnety radomskie są w porównaniu z warszawskimi wykonane bardziej starannie i mają zdecydowanie więcej sygnatur i bić. Różnice występują nawet w kształcie okładzin bukowych - radomskie są zdecydowanie potężniejsze. Poza tymi czterema wersjami bardzo charakterystyczne są bagnety produkowane w 1939 roku tzw. "mobilizacyjne" - posiadają one wybity rok produkcji 1939 - przez co cieszą się popularnością wśród kolekcjonerów. Były produkowane w dość dużej ilości więć trudno powiedzieć aby były dziś dość rzadkie - zdecydowanie trudniej zdobyć bagnet wz.22. Bardzo ciekawy bagnet zaczęła produkować Fabryka Broni w Radomiu od maja 1939 roku - tzw. wz.29(30), zwane " o uproszczonym sygnowaniu" - bagnet ten ma tylko na zewnętznym progu wybitego orła państwowego i znak kontoli D/2 w owalu. Jest to bardzo rzadki bagnet. |
|
|
BUDOWA BAGNETU: |
|
|
Głownia: stalowa długości 25 cm,
szerokośc u nasady 2,5 cm , grubość grzbietu u nasady 0,6 cm. Płazy głowni
z obustronnym progiem szlifowane w bruzdę o długosci 17,5 cm i szerokości
15 cm , polerowane. Pióro głowni jednosieczne o długości 6 cm. Sztych
centralny. W okresie mobilizacji , w sierpniu 1939 r. znaczny procent
bagnetów szlifowano na ostro, tzn. zaostrzono pióro w części
grzbietowej i koło 80% długości ostrza głowni.
Rękojeść: składała się z trzonu , okładzin drewnianych i głowicy z zatrzaskiem blokującym. Trzon rękojeści będący przedłużeniem głowni miał wyfrezowany kanał do wycioru. Do trzonu rękojeści za pomocą twardego lutowanego i nitowania przymocowano stalową głowicę z wyfrezowanym wpustem do osadzenia na karabinie i kanałem na wycior; w głowicy znajdował się zatrzask blokujący. Do trzonu rękojeści za pomocą dwóch śrub stalowych przytwierdzono okładziny z drewna bukowego impregnowanego w wyniku gotowania w pokoście lnianym. W okładzinach był wyżłobiony kanał wyciora zakończony otworem drenażowym. |
|
